این مجموعه، پژوهش ها و مقاله هایی از چند منبع قابل دریافت در شبكه جهانی را گرد هم می آورد.  این مجموعه برای كاربرد به عنوان یك ابزار آموزشی است برای آموزش و روشنگری اعضای «ایتاس».

آلزایمر یك بیماری وابسته به آنژیوژِنِسیس (رنگ آفرینی) است:

 بیماری آلزایمر آشكارا یك بیماری وابسته به رنگ آفرینی است (مانند سرطان!). گسترش داروهای ضدرنگ آفرینی كه یاخته های نابهنجار Endothelial مغز را هدف می گیرند ممكن است بتوانند این بیماری را پیشگیری و درمان كنند.  یك سرمقاله در مجله ی «لَنسِت» (Lancet) چندین روش آزمایشگاهی و بالینی برای آزمون این فرضیه پیشنهاد می دهد.

عكسبرداری از مغز نشانگر نابودی سریع و فراوان یاخته های مغزی در آلزایمر است.

 دلیل اصلی نابودی یاخته ی مغزی در آلزایمر احتمالاً كم كاری «پروتِئاسوم» (proteasome) است، پروتئینی كه پروتئین های آسیب دیده و نابهنجار را از یاخته های مغز بیرون می برد.

 كرنوسین از پروتئاسوم پشتیبانی و بدین ترتیب با بیماری آلزایمر مبارزه می كند.  كرنوسین یك دی پپتید است كه «نوروپپتید» (پپتید عصبی) و «نورو ترانسمیتِر» (فرستنده ی عصبی) نیز نامیده می شود.  در بیماران آلزایمری توده هایی از پروتئین آمیلویید و رشته های درهم پیچیده ی میكروسكوپی درون یاخته های عصبی تشكیل می شود.  در آزمایش ها مشاهده شد كه درمان با كَرنوسین آسیب یاخته ای ناشی از «آمیلویید-بتا» (β-amyloid) را كاهش داده یا به كلی از آن پیشگیری می كند.  كرنوسین از «آمیلویید-بتا» جلوگیری و آن را غیرفعال می كند، بنابراین از بافت عصبی در برابر زوال فكری و مغزی محافظت می كند.

 مس و روی شمشیرهای دو دم علم عصب شناسی هستند.  با این كه تن بی آن ها نمی تواند زنده بماند، پژوهش نوین دانشگاه ایالتی فلوریدا تأیید می كند كه آن ها می توانند زهرعصبی هم باشند.  سوخت و ساز نابهنجار مس-روی در بیماری آلزایمر، حمله ی قلبی، سكته و بسیاری دیگر بیماری های عصب شناسی دست دارد..

تصویر اسكن شده از یك بیمار مبتلا به آلزایمر نشان می دهد كه منطقه صورتی مغز از بین رفته است.

مغز باید مس و روی را به گونه ای تعدیل كند كه بتوانند وظیفه ی خود را بدون زهر آفرینی انجام دهند.  پژوهش های نوین نشان می دهند كه زهرآگینی مس و روی در مغز می تواند توسط كرنوسین تعدیل شود.

 به علاوه، كرنوسین با مبارزه با «آلدئید اَكرولِئین» بسیار زهرآگین آلفا، بتا-غیراشباع، كه در خلال پروكسیداسیون لیپیدهای غیراشباع تشكیل شده و احتمال عملكرد آن به عنوان یك « پیام آور دوم زهرآگین » را هنگام آسیب اكسیدی یاخته افزایش می دهد ، از یاخته های  مغزی محافظت  می كند.

 در آمریكا، انگلستان، استرالیا، ژاپن و اسكاندیناوی، كارشناسان «ضدسالخوردگی» و «تغذیه» كرنوسین را به عنوان یك مكمل غذایی ارزشمند توصیه می كنند.  هیچ عارضه ی جانبی یا ناهماهنگی با دیگر داروها برای آن شناخته شده نیست.

آب مروارید

 كرنوسین نه تنها از تشكیل AGE – یكی از روندهای اصلی منجر به آب مروارید – جلوگیری می كند، بلكه می تواند پروتئین های بهنجار را از اثرات زهرین AGE های قبلاً تشكیل شده نیز محافظت كند.  یك آزمایش جالب انجام شده در كالج «كینگز» دانشگاه لندن این نكته را ثابت كرد.  دانشمندان یك عامل گلیكات كننده به نام «متیل گلیوكسال» (MG) را كه با «لیزین» و «آرگِنین» باقی مانده در پروتئین بدن واكنش نشان می دهد به كار گرفتند.  دانشمندان از MG برای گلیكات كردن «اُوالبومین» (پروتئین سفیده ی تخم مرغ) بهره جستند.  این كار یك محلول قهوه ای رنگ ایجاد كرد كه نشانگر خاصیت قهوه ای كننده ی گلیكاسیون است.  سپس آلبومین گلیكات  شده را با پروتئین معمولی ،  «آ-كریستالین» برگرفته از عدسی چشم، در گرمخانه گذاشتند.  آلبومین گلیكات شده با كریستالین زنجیره های سراسری (اتصال عرضی) تشكیل داد، اما این تشكیلات توسط كرنوسین متوقف شد.

 بیماران دچار آلزایمر و پاركینسون ممكن است نرخ افزوده ی رویداد آب سبز (آب سیاه – كوری تدریجی) (glaucoma) داشته باشند.  این به دلیل واكنش های باكتریال پرشماری است كه در همه ی این شرایط هم زمان رخ می دهند، یعنی فشار عصبی اكسیدكننده، گلیكات شدن (گلیكاسیون)، تشكیل AGE ها و كربنیلاسیون (وارد شدن یك بنیان كربنیل به درون ملكول).  چون كرنوسین جلوی همه ی این روندها را می گیرد، آشكارا یك مكمل رژیمی ایده آل برای اشخاص در معرض خطر یا مبتلا به این شرایط می باشد.

 قطره ی چشمی كرنوسین نشان داده كه پیرچشمی را در انسان به تعویق می اندازد، كه در 100% موارد آب مروارید اولیه ی پیرچشمی و 80% موارد آب مروارید پیشرفته ی پیرچشمی مؤثر بوده است.  قطره ی چشمی ال-كرنوسین می تواند به هر دو بخش آب و چربی چشم نفوذ كند، و نشان داده كه گسستگی رشته ی DNA در اثر نور را در چشم پیشگیری و ترمیم می كند.  در روسیه، قطره ی چشمی كرنوسین برای درمان بسیاری از بیماری های چشمی در انسان تأیید شده است.

دیابت و پیچیدگی هایش:

 یك شخص دیابتی مقدار فراوانی قند و دیگر مواد، پروتئین (آمینو اسیدها مانند آرگِنین، كاموسین و تائورین) و منیزیوم را با ادرار دفع می كند.  از آنجا كه دیابت گلیكاسیون را افزایش می دهد و بیمار دچار كمبود كرنوسین است، سرخرگ ها به سخت شدن می گرایند. به همین دلیل است كه رخدادهای سخت رگی (تصلب شرایین)، پارگی رشته های ماهیچه ای قلب (انفاركتوس) و حمله ی قلبی در دیابتی ها سه برابرند.

 كرنوسین به عنوان ماده ای شناخته شده است كه از طریق گیرنده های H3 در دستگاه عصبی غیرارادی، سطوح قند خون را كنترل می كند.  آزمون های جانوری نشانگر این هستند كه موش های باردار با كرنوسین پایین خطر افزوده ی به دنیا آوردن نوزادان دیابتی دارند.  این نتیجه توسط این واقعیت كه كرنوسین سطح پذیرش گلوكز جنینی را بهبود می بخشد قابل توضیح است.  پس شاید كرنوسین یك مكمل غذایی سودمند برای همه ی مادران آینده ی دیابتی باشد، چرا كه می تواند خطر دیابت كودكانشان را پایین آورد.

بیماری های قلبی عروقی:

 ماهیچه ی قلبی سالم (مایوكاردیوم) طبیعتاً دارای كَرنوسین است. اما كرنوسین مكمل، زندگی و دوام ماهیچه ی قلب را به مقدار چشمگیری افزایش می دهد.  نارسایی انقباضی یاخته ی ماهیچه ی قلب یك دلیل عمومی آسیب پذیری در بیماری كم خونی موضعی قلب (ایسكِمی) است.  برابر مطالعات اخیر داروشناسی، كرنوسین در زمان كمبود اكسیژن انقباض ماهیچه ای قلب را بهبود  می بخشد، مانند «وِراپامیل»، یك مسدود كننده ی گذرگاه كلسیم كه برای درمان بیماری قلبی تجویز می شود.  پس كرنوسین یك افق كاملاً نوین در درمان نارسایی ماهیچه ی قلبی می گشاید.

كرنوسین از قلب و عروق محافظت می كند.

بیماری پاركینسون

 علت نهایی، در سطح اتم، بنیان های بی زهر و سوخت و ساز زهرین آنهاست كه به برخی   یاخته ها در مغز آسیب می رسانند.  H2O2 (آب سنگین) و TPA (تِترا كانوال فوربول اَسِتات) چنین بنیان هایی هستند، و می توانند یاخته های مغزی را نابهنگام نابود كنند.  كرنوسین نشان داده است كه از این بنیان ها جلوگیری و بدین سان از یاخته های مغزی محافظت می كند.

اجزای سرگردان در مغز بیماران پاركینسون ماده ای به نام «آلفا- سینوكلِین» را توده می كند، كه بیماری را شتاب می دهد.  این توده به دلیل فشار اكسید كننده تولید می شود.  كرنوسین می تواند با هر دو عامل فشار اكسید كننده و توده شدن «آلفا- سینوكلِین» مبارزه كند.

بهبود روابط جنسی

 تولید اكسیدنیتریك (NO) در دستگاه آمیزشی مرد یك پیش-نیاز برای آغاز و ادامه ی آمادگی آمیزشی است.  كرنوسین بستر طبیعی برای NO است.  به عبارت دیگر، بدن ما از كرنوسین NO می سازد (منبع: دكتر علاقبندزاده – پروفسور ایرانی).  بنابراین، تكمیل غذا با كرنوسین به طور خودكار توان آمیزشی مرد را بهبود می بخشد.

  ╞►Ethos Endymion ≡ ایتاس اندیمیون ◄╡╞►Home Page ≡ صفحه اﺼﻟﻰ◄╡